Burnout, blessure en de wijze les die ik daarvan geleerd heb. Daar gaat deze blog over. Achter het lachende gezichtje op mijn blog en social media gaat namelijk íets meer schuil… Mentale struggles, burnout, eetbuien en een hardnekkige blessure zijn niet heel gemakkelijk om mee te dealen. Toch probeer ik uit alles wat er gebeurt een lesje te leren en de wijze les die ik hiervan geleerd heb wil ik vandaag met jou delen.

Ik heb al eens eerder verteld dat het niet zo heel goed met mij gaat. Ik zit met zowel een hardnekkige blessure (iets minder erg) als een burnout (tikkeltje vervelender op zijn zachts gezegd). Op dit laatste ga ik ook niet verder in. Misschien dat ik dat ooit wel doe, maar op dit moment kan en wil ik dat gewoon nog even niet. Wél kan ik delen wat voor een effect dit heeft gehad op mijn eetpatroon, sporten, gewicht en het mentale daaromheen. Hoewel ik op social media en blog met een lach verschijn is dat natuurlijk niet altijd de hele werkelijkheid. Ook zie je mij nog veel in de sportschool verschijnen “alsof er niets aan de hand is”. Wat ben ik blij dat dit mij ontspanning geeft en het daarom ook helemaal niet moeilijk is om “vol te houden”. Dan moet ik alleen niet aan de pijn in mijn knieën denken, maar dat is weer een ander verhaal en vertel ik zo…

Voeding

Anyway, wat heeft dit met mijn eetpatroon gedaan? Het afgelopen half jaar heb ik de controle en het strenge rondom mijn voeding een beetje losgelaten. Al sinds mei track ik mijn voeding niet meer en dat voelt mega goed. Zonder tracken kon ik het ook heel goed onder controle houden, maar dat heeft wel eventjes geduurd hoor. Ik zal trouwens nog een keer een apart blogje wijden aan tips om van dat tracken af te komen, want ik hoor om mij heen dat er veel mensen zijn die dat toch moeilijk vinden. Maar op zich was ik dus best “in balans” en was ik zó blij dat ik het toch een soort van onder controle had zonder die echte “controle” te hebben als je begrijpt wat ik bedoel. Dit duurde alleen niet heel lang…

Messy Hispanic baby eating cake
Deze foto die ik vond op de website van Fannetiek moest ik gewoon even delen!

Burnout

Want in juli kwam er iets bij. Mijn burnout/OSS/hoejehetookwiltnoemen. Dit heeft voor mij qua voeding meerdere gevolgen gehad. Emotie-eten, thuis zitten en daardoor uit verveling gaan eten, slapeloze nachten en daardoor ‘s nachts de kastjes plunderen én de focus van mijn voeding af en op mijn mentale gesteldheid. Vooral dat laatste vond ik even belangrijker en daar sta ik nog steeds 100% achter. Het emotie-eten, verveling-eten en nacht-eten vond ik wel heel erg vervelend, want je gaat je daar juist alleen maar rotter door voelen. Gelukkig heb ik dat inmiddels weer steeds meer onder controle en gebeurt het nog maar af en toe. Toch merk ik dat ik soms in het weekend nog kan doorslaan. En dan bedoel ik écht doorslaan. Té veel eten. Dat gaat dan niet meer over genieten, maar over eten totdat ik niet meer kan. Zonde, stom, dit heb ik nooit gehad!!!

Naast dat ik het zo veel mogelijk probeer te voorkomen, probeer ik hierin een soort van acceptatie te vinden. (Hier begint de wijze les) Dit hoort nu even bij mij en bij hoe het met mij gaat. Ik heb zo enorm veel discipline. Dat weet ik. Maar die is nu even niet ingeschakeld en dat hoeft ook niet. Je kan niet altijd alle ballen hoog blijven houden. Als je “op” bent of andere belangrijke prioriteiten hebt die al je energie van je vragen… Dan kan je gewoon niet ook tig andere dingen maximaal uitvoeren. En dat is niet erg.

Burnout blessure wijze les

Aan de ene kant vind ik dit vervelend om te delen. Milou die zo goed is met portie-controle. Milou die alles zo goed in balans kan houden, die zo veel discipline heeft. Maar ook die Milou kan wel eens “falen”. Al draai ik die uitspraak meteen terug, want het is geen falen! Het is een fase, door omstandigheden en hoort nu eventjes bij mij. Ik kan mij heel goed voorstellen dat er mensen zijn die opkijken naar alle “fitgirls” en denken.. Man, hoe houden ze het vol! Hebben zij dan nooit eens mindere periodes? Waarin zij zich volstoppen met chocolade en zich daarna rot voelen? Ja hoor, al spreek ik nu alleen voor mijzelf, die zijn er! Maar ik kan mij gewoon niet voorstellen dat ik de enige ben. Het is niet erg. Het is menselijk! En daarom wil ik dit juist wél delen met jullie. Dat je dit best mag accepteren en vervolgens loslaten. Want het is niet erg.

Burnout blessure wijze les

Een kilootje of wat meer

Ik ben hierdoor wat aangekomen, dat zag ik in de spiegel. Aangezien ik al een hele tijd niet op de weegschaal had gestaan, wist ik gelukkig niet hoeveel het was. Toch won de nieuwsgierigheid het op een dag en ging ik op de weegschaal staan: van 60,5 kg naar 62,5 kg. “Ach… Als dat het is!” Ook ging ik vorige week weer eventjes langs Health Advies Breda om een nieuw trainingsschema te bespreken. Weer won de nieuwsgierigheid het en liet ik mij toch even meten: van 18,5% naar 19,5% vet. “Ach… Als dat het is!” Maar eerlijk gezegd, hoefde ik niet eens de nummertjes te weten, om het te accepteren. Dat deed ik toch al. Ja, ik ben wat aangekomen, want dat zag ik in de spiegel. So be it. Al was het een stijging van 2% of 3%. Dan nog was ik niet dik geweest. Dan nog was ik niet ongezond geweest. Dan nog was ik niet onsportief geweest. En dan nog had ik het waarschijnlijk gewoon for the time being geaccepteerd. Natuurlijk zit ik nu niet echt strak in mijn velletje, maar dat hoeft ook niet! Ik heb wat meer vet dan dat ik eigenlijk zou willen hebben, maar so be it! Wanneer de tijd weer rijp is word ik wel weer wat strakker. Alleen nu nog eventjes niet. En dat is niet erg.

Blessure

Iets anders wat dit jaar bijgedragen heeft aan de wijze les die ik jullie wil meegeven is de blessure aan mijn knieën. Ik kan daardoor namelijk al bijna een jaar mijn benen niet trainen en totaal geen cardio doen. Zelfs wandelen is eigenlijk al te veel voor mijn knieën. Alleen je bovenlijf trainen kan je ook niet eindeloos blijven doen en verbruikt nou eenmaal niet zo heel veel calorieën. Dat is nog eens een extra factor waardoor het moeilijker is geweest om op gewicht te blijven. Maar ook hier weer geldt: dit hoort nu even bij mij. Het is niet erg. Ik probeer er alles aan te doen om te herstellen van die blessure, maar helaas heeft het nog niet geholpen. Mijn – naar maximaal verhoogde – eigen risico is er al doorheen geknald en ik ben nog níets verder dan vorig jaar december. Ja, hier kan ik over gaan zeuren, dokters, fysio’s of mijzelf de schuld geven… Maar dat doe ik niet. Ik weet dat ik er alles aan doe en dat is genoeg. Ja, het is soms een beetje (erg) frusterend, maar blijkbaar hoort dit nu ook even bij mij. En dat is niet erg. Misschien is het er ook wel om mij een les te leren?

Burnout blessure wijze les

Accepteren en Loslaten

Want zowel mijn blessure als mijn burnout wijzen mij toch wel allebei dezelfde les. Soms heb je geen controle meer. Soms gebeuren er dingen die buiten je om gaan. En dat is niet erg. Wat kan je dan doen? Je kan je er tegen verzetten, vechten, etc. Maar wat mij een stuk meer rust gegeven heeft is om het “gewoon” te accepteren en loslaten. Acceptatie dat het nu eenmaal zo is. En vervolgens ook het loslaten van de controle daarover. Het klinkt zo makkelijk, maar voor een control-freak zoals ik is dat nog best wel moeilijk. Toch merk ik dat dit een wijze les is die ik het afgelopen jaar geleerd heb. Met vallen en opstaan, want deze wijsheid kwam niet als vanzelf. Het zorgt er nog niet voor dat ik – van beiden – hersteld ben, maar het is wel iets wat ik de rest van mijn leven meeneem. Het zal je denk ik ook zeker een stap in de juiste richting sturen én het geeft je een soort van rust over de situatie. Van daaruit kan je dan weer verder kijken. Dit is dan ook geen blog om te zeuren over mijn “struggles”, maar hopelijk een blog die laat zien hoe je bepaalde moeilijke situaties ook kunt benaderen. En trust me, deze manier van benaderen is zó veel fijner dan bijvoorbeeld ontkenning, zelfmedelijden of frustratie.

Wat vind jij hiervan? Kan jij dit soort moeilijke situaties makkelijk accepteren en loslaten?

 

Myprotein

Liefs, Milou 

WIL JE ME BLIJVEN VOLGEN? DAN KAN VIA: FACEBOOKINSTAGRAM EN BLOGLOVIN

burnout blessure wijze les

18 Comments

  1. Lieve Milou, wat een open en eerlijk artikel en wat herken ik mezelf erin. Ik heb in 2010 zelf een burn-out gehad dus kan me relateren aan wat je hierboven schrijft. Gelukkig geeft het sporten je ontspanning, op je knieën na. Hopelijk komt daar snel vooruitgang in.
    Wat ik als advies kan geven, maar dat schrijf je zelf ook al, is het accepteren, een plekje geven en loslaten. Voor nu hoort het (helaas) bij je, maar er komt een tijd dat je er sterker uitkomt.
    Liefs,

    • Milou Reply

      Hoi Patricia,
      Daar heb je helemaal gelijk in en dat probeer ik dan ook zeker te doen 🙂
      Liefs, Milou

  2. Wat een mooi verhaal. Ik vind je echt gegroeid en sterker geworden in de tijd dat ik je volg. Volgens mij ben je nu gezonder en fitter dan al die jaren hiervoor toen je de teugels zo strak hield. Sterkte meid. Ik heb van een hele goede en wijze coach geleerd: kun je er iets aan veranderen? Zo ja, doe dat dan. Nee, accepteer het en ga verder. Focus je op je einddoel. Doe de benodigde stappen. En handel daarnaar. Jij komt er wel! Liefs.

    • Milou Reply

      Hoi Joosje,
      Dankjewel 🙂 En grappig, want dat is inderdaad ook iets waar ik naar leef. Vooral als iets al in het verleden heeft plaatsgevonden en je kunt er niets meer aan veranderen dan heeft het al helemaal geen zin om het energie te laten kosten. Aan dat snoepen kan ik nog wel wat doen, dus dat ga ik dan ook proberen te minderen. Maar wel met liefde en geen hard feelings als het even niet lukt 😉
      Liefs, Milou

  3. Hi Milou, het probleem van je knieën herken ik erg goed. Ik heb ook al jaren ontzettend last van mn knieën en niks of niemand heeft voor mij de oplossing, ontzettend frusterend. Hierdoor moest ik stoppen met hardlopen en mn droom van een ooit een marathon laten gaan. Wel heb ik hierdoor nieuwe dingen geprobeerd, boksen namelijk. Dit is niet zo belastend voor je knieën en je kan heel goed je frustraties kwijt! Misschien zou je het eens moeten proberen en kijken wat je er van vindt! Mij heeft het heel erg geholpen want echte cardio kan ik ook gewoon niet doen. Succes en sterkte en geniet van je weekend!

    Liefs

    • Milou Reply

      Hoi Carlijn,
      Ja het is inderdaad zó frustrerend! Zeker als je zo van sporten houdt.. Maar boksen kan wel een idee zijn, al heb ik het idee dat ik dan nog mijn knieën redelijk belast. Ik zal het eens met mijn sportarts en fysio overleggen!
      Liefs, Milou

  4. Lieve Milou, wat een mooi en krachtig verhaal.
    Ik vind daarentegen juist dat je heel goed en open kunt vertellen over je burn-out. Zelf zit ik sinds augustus met dezelfde klachten, en ook het eten en bijkomen herken ik heel erg. Ik vind het knap dat jij dit accepteert, ik kan dat nog niet, durf niet eens op de weegschaal te gaan staan.
    Ik volg je nu een tijdje op instagram en ik vind dat je heel erg trots mag zijn op wat je bereikt hebt. Mij heb je al overtuigd met je heerlijke recepten, en voor de rest kom jij er zeker! X

    • Milou Reply

      Hoi Kim,
      Dankjewel, wat een lieve woorden 🙂 Ja het accepteren is erg lastig en kwam bij mij ook niet vanaf de eerste dag hoor. Toch geeft het veel meer rust 🙂
      Liefs, Milou

  5. Lieve milou. Wat knap en eerlijk van je om dit zo mooi op te schrijven. Sommige dingen zijn voor mij ook heel herkenbaar. Een paar jaar geleden ben ik ook thuis komen te zitten door burnout/zware depressie. Het accepteren heeft een hele tijd geduurt.. voor een perfectionist en iemand met faalangst voelde accepteren van ziekte onaanvaardbaar. Toch waren die 2 eigenschappen deel van mijn ziekte. Toen het weer een beetje ging ben ik mij gaan focussen op sport en voeding. Ik wilde geen medicijnen maar er zelf voor zorgen dat mijn lichaam en geest beter werden. Ik zat een tijd heel strak in mijn vel. Nu heb ook ik de teugels weer wat laten vieren. Een paar kilo erbij, iets vaker snoepen en ja soms ook eetbuien. Hoewel ik het er soms nog wel heel moeilijk mee heb en mijzelf enorm op mijn kop kan geven weet ik dat dat laatste juist averechts werkt. Ik ben nu vooral op zoek naar de balans. Wat werkt voor mij.. Succes met je geluk en je struggles Milou. Soms is het even moeilijk maar uiteindelijk kom je er zwaarder uit. Mijn grote les van dit alles (( waar ik nog steeds elke dag aan werk) is lief zijn voor jezelf en niet te streng. Liefs!

    • Milou Reply

      Hoi lieve Laura,
      Dankjewel 🙂 Voeding kan inderdaad heel veel doen, daarom ga ik ook proberen om minder te snoepen. Dat is ook niet echt bevorderlijk voor mijn lijf en energie. Maar zoals jij schrijft, jezelf op de kop geven werkt zeker averechts, dat wilde ik ook met deze blog zeggen. Het werkt beter om ook wat dat betreft lief voor jezelf te zijn, zodat je een rustige basis hebt om vanuit daar te verbeteren. Althans, dat gevoel heb ik. Strak ik je velletje zitten is niet altijd het beste 😉 Ik weet ook zeker dat jij je balans gaat vinden!
      Liefs, Milou

  6. Anja Boonen Reply

    Heel mooi gezegd allemaal! Maar soms o zo’moeilijk om er ook naar te leven. Al een grote stap om dit allemaal te kunnen zeggen en delen.!

    • Milou Reply

      Hoi Anja,
      Ja dat klopt hoor, het is soms makkelijker gezegd dan gedaan. Aan de andere kant is het ook gewoon een kwestie van doen, haha.
      Liefs, Milou

  7. Lieffie!

    Ik ben enorm trots op je wat je allemaal doet en bereikt, ook al ben je nu wat zwaarder dan je zou willen. Ik vind je nog steeds super mooi en voor mij blijf je altijd het winnende lot uit de loterij! Ik hou zielsveel van je en zou je in alles blijven steunen zo goed als ik kan. Jij gaat je weg echt wel weer vinden en het universum zal je daarin sturen. Blijf dichtbij jezelf en blijf erin geloven het komt zeker goed, ook met jou :-)!

    XXX

    • Milou Reply

      Ahhhh lieffie toch! Wat ben je toch een schat!!!!
      Ik hou ook van jou en het komt zeker allemaal goed… xxxx

  8. Hoi Milou,
    Ik heb hetzelfde probleem. Sinds oktober 2014 al een blessure aan mijn knie en helaas nog steeds niks bekend, wel verschillende operaties gehad. Ik hoor heel vaak dat ik het moet accepteren en loslaten, maar dit lukt mij niet. Ik zit nu in mijn examenjaar, maar dit gaat ook vreselijk mis. Het duurt niet lang meer, totdat het allemaal teveel wordt. Heb je nog tips om het wel te leren accepteren?
    Liefs Dorien

    • Milou Reply

      Hoi Dorien,
      Dat is vervelend! De beste tip die ik voor mijzelf gebruikt heb is tegen mijzelf zeggen dat het verspilde moeite en energie is om mij er rot over te voelen. Ik denk altijd: “de situatie is nou eenmaal zo, maar je hebt zélf in de hand hoe je er in je hoofd mee om gaat”. Accepteren en loslaten is dan de optie waar je het meeste uit haalt. Het is misschien wat moeilijker, maar uiteindelijk zo veel fijner! Hopelijk heb je hier wat aan!
      Liefs, Milou

  9. Pingback: Ik ga minder snoepen. Doe je met mij mee? - HealthiNut

  10. Pingback: Milou, track jij je calorieën nog? - HealthiNut

Write A Comment